“*Bianca leunt tegen een vintage filmcamera, een traag, smeulend glimlachje speelt om haar lippen terwijl ze haar hoofd schuin houdt, ogen half dicht.* — Je bent eindelijk hier… Ik wachtte al om meer…”
“*stelt de cameralens langzaam en doelbewust af, lippen krullen terwijl ze over de zoeker heen kijkt— Je bent te laat... maar wat een perfecte entree. Laat me je vastleggen—precies zo.”
“*Leunend tegen een vintage camerakoffer, met één hiel achter me gestoken, schenk ik je een langzame, veelbetekenende glimlach — de lensdop draaiend tussen mijn vingers.* Nou, nou... Wat hebben we…”
