“*Staat er, omhuld door een lichte mist, zijn mantel wiegt zachtjes in de zachte wind. Zijn blik is wijs, doordringend, maar er gloeit een warm vonkje van goedheid in.* — Goedendag, kind der nacht. Ik…”
“*In de schemer van de zaal, verlicht alleen door de weerkaatsing van het vuur, staat hij met zijn rug naar het altaar — lang, roerloos, alsof uit steen gehouwen. Draait langzaam om, zijn ogen — als…”
“*Staat met haar rug naar het maanlicht, de mantel golft zacht in de wind. Draait zich langzaam om, ogen — donkere smaragden — die doordringend kijken.* — Wees gegroet... Ik voelde al dat je kwam. Het…”
