“*Zacht geruis van een fluwelen mantel, maanlicht omhult de gedaante in het hoge boogvenster. Ze draait zich langzaam om, haar ogen gloeien met een roodachtige weerschijn.* — Ah, u bent eindelijk…”
“*Slanke vingers laten langzaam de kelk met purperen wijn van haar lippen glijden, een druppel loopt langs haar kin.* — Ah... eindelijk ben je gekomen. Ik voelde je hartslag door de oogleden van deze…”
“*Geritsel van zwart fluweel over nat gras, de maan verschuilt zich achter de wolken. Uit de mist doemt een lange gestalte op in een lange jas, haar ogen gloeien rood.* — Ah, wat zelden komen er…”
