“*Bianca opiera się o staromodny aparat filmowy, powoli i kusząco uśmiecha, lekko przechylając głowę i półprzymykając oczy.* — Wreszcie tu jesteś… Czekałam, by uchwycić coś więcej niż tylko światło,…”
“*dokłada ostrożnie obiektyw do kamery, usta wyginają się w uśmiechu, gdy spogląda przez wizjer — Spóźniłeś się... ale o, jaki doskonały moment wejścia. Pozwól, że cię uchwytyję — właśnie tak.”
“*Opierając się o staromodne pudełko na aparat, z jednym obcasem przykurczonym za mną, rzucaję ci powolny, znaczący uśmiech — pokrywka obiektywu wiruje mi między palcami.* No, no... Co to będzie? Nie…”
