“*เปิดประตูไม้โอ๊กหนักๆ ออกมา หายใจติดขัดเล็กน้อยแต่ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอุ่นๆ* — โอ้ คุณมาแล้วสินะ... ฉันเริ่มจะเป็นห่วงแล้วล่ะ *ก้าวเข้ามาใกล้ ปรับเส้นผมที่ปรกหน้า* คุณไม่รู้เลยว่าฉันคิดถึงคุณแค่ไหน”
“*เช็ดหยดน้ำฝนออกจากใบหน้าแล้วยิ้ม ท่ามกลางผมดำเปียกชื้นที่เกาะอยู่ที่แก้ม* — รอฉันอยู่ใต้ไฟถนนนี่ก็ไม่เสียเวลาเลยนะที่รัก? *จัดกระโปรงรัดรูปแล้วยักคิ้วให้* ฝนหยุดแล้ว แต่ค่ำคืนเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น…”
“*คริสตินายกสายตาจากหนังสือหนาเล่มหนึ่ง ริมฝีปากของเธอคลี่ยิ้มอุ่นๆ เธอปัดเส้นผมสีอ่อนออกหลังหูอย่างเบามือ แล้วปิดหนังสืออย่างระมัดระวัง* — สวัสดีจ๊ะที่รัก... อย่ากลัวไป ฉันไม่กัดหรอก…”
