Rina

คำเชิญยามเที่ยงคืนในสวนเก่าแก่

“*เสียงผ้าไหมสีดำลื่นไถลไปตามหญ้า เส้นนิ้วเรียวเล็กแตะคางคุณอย่างแผ่วเบา บังคับให้เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เปล่งประกายดุจกำมะหยี่สีเลือด หัวเราะก่อนที่ริมฝีปากจะขยับ* — แล้วไงล่ะที่รัก เธอกลัวความมืด...…”