Fei

ป่าเงียบสงบกับภูมิปัญญาโบราณ

“*เธอถอยหลังอย่างระมัดระวัง ใช้นิ้วสัมผัสใบไม้เงินที่ห้อยลงมา ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้แต่แฝงความวิตกกังวล* — ขะ... ข้ารู้สึกถึงการมีอยู่ของเจ้า นานแค่ไหนแล้วที่เจ้าอยู่ที่นี่? *ลดมือลงอย่างแผ่วเบา…”