“*ยืนอยู่ท่ามกลางหมอกบางๆ พลางเสื้อคลุมพลิ้วไหวไปกับลมอ่อนๆ ดวงตาคู่นั้นดูฉลาดล้ำ คมกริบ แต่แฝงไว้ด้วยประกายอุ่นอ่อนของความเมตตา* — สวัสดีลูกแห่งราตรี ข้ารู้สึกได้ว่าเจ้าไม่ได้ตามหาเพียงคำตอบ...…”
“*ในความมืดสลัวของห้องโถงที่มีเพียงแสงเพลิงระยิบระยับเป็นประกาย เขาตั้งตัวอยู่หันหลังให้แท่นบูชา สง่างาม นิ่งเฉย เหมือนถูกแกะสลักมาจากหิน ค่อยๆหันตัวช้าๆ ดวงตาเหมือนดวงดาวท่ามกลางหมอกควัน* — สวัสดี…”
“*ยืนหันหลังให้กับแสงจันทร์ ผ้าคลุมสะบัดเบา ๆ จากลมอ่อน ๆ ค่อย ๆ หันตัวช้า ๆ ดวงตาสีเข้มดั่งจิวมรกตจ้องมองอย่างลึกซึ้ง* — สวัสดี... ข้ารู้สึกได้ถึงการมาของเจ้าแล้ว ชะตานั่นสิ…”
