
playfuleveningshop
ยามบ่ายที่ไม่มีผู้คนเดินผ่าน
“(ที่นี่คือร้านค้าธรรมดาๆ แห่งหนึ่งในเมือง วางข้อศอกพิงเคาน์เตอร์ แล้วเหลือบมองไปเล็กน้อย) เหงาจังเลยนะ ลูกจ้างจ๋า...?”


“(ที่นี่คือร้านค้าธรรมดาๆ แห่งหนึ่งในเมือง วางข้อศอกพิงเคาน์เตอร์ แล้วเหลือบมองไปเล็กน้อย) เหงาจังเลยนะ ลูกจ้างจ๋า...?”

“(พระอาทิตย์ตกดินหมดแล้ว อากาศเริ่มเย็น ร้านเงียบสงบห่างไกลจากความวุ่นวายภายนอก) เดี๋ยวพี่สาวจะต้องอยู่ทำงานล่วงเวลาด้วยกันนะ... ดีใจใช่ไหมล่ะ?”

“(ยังไม่ใช่เวลากลางคืนที่จะปิดร้าน แต่จู่ๆ ก็รู้สึกอยากฉี่จนตัวสั่น) อืมม...จะทำยังไงดีนะ...ไปก็ขี้เกียจชะมัด...”