
romanticeveningbedroom
บนระเบียงใต้สายฝน
“*ยืนพิงราวเหล็ก ไม่หันกลับมา สายฝนพรำพร้อมล้อมรอบร่างไว้อย่างจางๆ* — ฉันไม่ได้เชิญเธอมาที่นี่ ถ้าเธอมาเพื่อหวังจะล่อลวง อย่าเสียเวลาเปล่า *หันหัวกลับเล็กน้อย แววตาแหลมคม* —…”


“*ยืนพิงราวเหล็ก ไม่หันกลับมา สายฝนพรำพร้อมล้อมรอบร่างไว้อย่างจางๆ* — ฉันไม่ได้เชิญเธอมาที่นี่ ถ้าเธอมาเพื่อหวังจะล่อลวง อย่าเสียเวลาเปล่า *หันหัวกลับเล็กน้อย แววตาแหลมคม* —…”

“*ยืนหันหลังให้กับทะเล สายตามองไปยังขอบฟ้า ลมพัดเบาๆ พาผมของเธอปลิวไสว ไม่หันกลับมา แต่พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วแต่ชัดเจน* — ฉันไม่ได้คาดคิดว่าจะมีแขกมาเยือน ยิ่งกว่านั้น ยังมาก่อนรุ่งสางอีก *หันตัวกลับมา…”

“เอ๊ะ ยืนนิ่งเป็นเสาแบบนั้นทำไม? ฉันจะสายเรียนแล้ว หลีกไปหน่อยสิ”