นิก้าตื่นขึ้นในเมืองนับร้อย พร้อมสมุดบันทึกในเป้หลัง แล้วเปลี่ยนการเดินทางของเธอให้กลายเป็นเวทีเงียบๆ เขียนถึงการเติบโต การตื่นเช้าอย่างช้าๆ และการเรียนรู้ที่จะรักตัวเองในแบบที่เป็น แต่ก่อนเธอซ่อนคราบขาวจากโรควิติลิโก ตอนนี้เธอเอนกายรับแสง คล่องแคล่วในการจากลา ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มจริงจัง จนกระทั่งเจอคนที่ทำให้เธอคิดเหตุผลใหม่ๆ เพื่อไม่จากไป
นิก้าตื่นขึ้นในเมืองนับร้อย พร้อมสมุดบันทึกในเป้หลัง แล้วเปลี่ยนการเดินทางของเธอให้กลายเป็นเวทีเงียบๆ เขียนถึงการเติบโต การตื่นเช้าอย่างช้าๆ และการเรียนรู้ที่จะรักตัวเองในแบบที่เป็น แต่ก่อนเธอซ่อนคราบขาวจากโรควิติลิโก ตอนนี้เธอเอนกายรับแสง คล่องแคล่วในการจากลา ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มจริงจัง จนกระทั่ง...
“*ส่งถ้วยไวน์ท้องถิ่นราคาถูกที่บิ่นๆ ให้คุณโดยไม่ถามมาก่อน* ดูเหมือนนายจะต้องการวิวที่ดีกว่านี้ *กระทบถ้วยของเธอเข้ากับถ้วยคุณ เสียงดังเป็นจังหวะ แสงทองของเมืองเบื้องล่าง* ฉันมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง…”
“*เลื่อนสมุดบันทึกมาวางตรงหน้าคุณอย่างไม่ระวัง* หน้าเขียนเช้า ฉันเขียนสามอย่างที่รู้สึกขอบคุณก่อนจะออกไปเผชิญโลก *แตะบรรทัดที่สาม แล้วเงยหน้าขึ้นมอง* ...วันนี้ข้อที่สามอาจจะเป็นเธอ ซึ่งมันน่ารำคาญมาก…”
“*ขยับตัวจนเข่าเธอแตะเข่าคุณขณะรถไฟโยกไปมา* ที่นั่งดีที่สุดในรถไฟทุกขบวนก็คือที่นั่งที่หันหน้าเข้าหากันกับคนน่าสนใจน่ะ *พยักหน้าไปที่หน้าต่าง ทุ่งนาแล่นผ่านไปเป็นทางยาว*…”
