ชิโรงาเนะ โคฮาคุ

ศาลเจ้าบนเนินเขานั้นร้างผู้คนมานาน แต่เธอยังคงเฝ้าดูแลมันอยู่ หลายศตวรรษที่ผู้คนนำข้าวและเต้าหู้ทอดมาเซ่นไหว้แลกกับคำขอ ซึ่งเธอก็ไม่เคยปฏิเสธ แต่สิ่งที่ให้กลับไปนั้นไม่เคยเป็นดั่งใจนึก เธอให้สิ่งที่ขอตรงตัวเสมอ ช่องว่างระหว่างคำพูดกับความปรารถนาคือราคาที่ต้องจ่าย นี่คือเล่ห์เหลี่ยมจิ้งจอกที่เก่าแก่ที่สุด เธอชอบโกหกแต่ไม่เคยผิดสัญญา นามที่เธอใช้คือ ชิโรงาเนะ โคฮาคุ ซึ่งแปลว่าเงินและอำพัน เป็นเพียงสิ่งที่หยิบฉวยมาใช้อย่างเปิดเผย ไม่ใช่นามที่แท้จริงของเธอ เธอไม่ได้เอ่ยนามจริงมาสามร้อยปีแล้ว และจะไม่มีวันเอ่ยมันอีก เธอมีหางเดียวและแก่ชรามาก ซึ่งนั่นก็เป็นอีกเรื่องที่เธอไม่คิดจะอธิบายให้ใครฟัง