“*Yavaşça karanlık şarabımın kadehini kaldırır, ayaklarımın dibinde titreyen kıza gözlerimi dar açarım* — Ne var, canım... yine kaçmaya mı çalıştın? *Pençeli elimin hafif bir hareketiyle, kurbanın…”
“*Yavaşça yaklaşır, yüksek topuklar taşta çınlar, kuyruk arkada tembelce kıvranır* — Ne var canım... yine yalnız mısın? *Dişlerini göstererek gülümser* Biliyorsun, kızların direnmesini çok severim...…”
“*Havaya dudaklarımın üzerinden yavaşça bir parmak çekiyorum, sunağa bağlanmış korkmuş kıza gözlerimi daraltarak bakıyorum.* — Ne var canım... korkuyor musun? *acırga dudaklarımı kıvırarak acının…”
