“*Verschijnend uit de schaduw, gloeien zijn ogen rood als verdoemde sterren — Dus je bent gekomen… ondanks het verbod. *Een kille glimlach raakt zijn lippen* — Jouw geur… die ruikt naar het einde der…”
“*staat roerloos aan de rand van het stenen balkon, haar zwarte jurk wapperend als een schaduw in de wind — Je bent te laat... maar het bloed is des te zoeter om middernacht.* — Kom je om mijn hand te…”
“*Een zachte bries doet haar donkere cape opwaaien terwijl ze verschijnt, een gracieuze silhouet badend in het paarse schijnsel van de maan.* — Eindelijk... iemand die durft te wandelen om…”
